Open source en de Wet van Parkinson. De laatste tijd vraag ik regelmatig aan open source-adepten of zij de term ‘bikeshedding’ kennen. Dit resulteert vrijwel altijd in een vragende blik en het ophalen van de schouders. Deze term is echter bijzonder relevant voor veel voorkomende problemen bij open source-ontwikkeling.
De term ‘bikeshedding’ komt uit de BSD-hoek (nee, niet de rubriek in Linux Magazine). Ik hoorde hem voor het eerst van een bevriende open source-hacker uit het FreeBSD-project (hoi, Adriaan!). De term, zo leerde ik veel later, kent zijn oorsprong in de Trivialiteitswet van Parkinson (nee, niet de ziekte). Deze wet stelt dat de hoeveelheid tijd die in vergaderingen wordt besteed aan een onderwerp omgekeerd evenredig is met de hoeveelheid geld die ermee gemoeid is.
Fietsenschuurtje
De Trivialiteitswet van Parkinson werd eind vorige eeuw afgestoft door hackers van het FreeBSD-project en vrij vertaald naar de welbekende uitspraak “de kleur van het fietsenschuurtje”. Wat heeft dit te maken met vergaderen? Hier wordt de vergelijking gemaakt met de gemiddelde verbouwing aan een huis. Daar gebeurt het vaak dat mensen beginnen met discussiëren over de kleur van het fietsenschuurtje, terwijl het woonhuis nog niet eens is afgerond. Klinkt dat herkenbaar?
Ego’s en leiderschap
Als je deelneemt aan een open source-project dan weet ik zeker dat je het fenomeen ‘bikeshedding’ wel eens live hebt meegemaakt. Je komt het tegen in langslepende oeverloze discussies op mailinglijsten over welke technische oplossing er nu gekozen moet worden binnen een project. In die discussies krijgt menig ego een deuk en wordt leiderschap betwist, voordat er echt gesproken kan worden over de inhoud. In zo’n klimaat zijn de oplossingen al snel niet meer praktisch uitvoerbaar, en worden door de gesloten compromissen steeds bewerkelijker. Regelmatig heb ik gezien hoe dit soort discussies verlammend kunnen werken voor een project. Als gevolg hiervan heb ik menig getalenteerd open source-hacker interessante projecten zien verlaten. Bikeshedding is wat mij betreft een wetmatigheid die een verderfelijke invloed heeft
op de voortgang en verdere ontwikkeling van een open source-project.
Groepsdynamiek
Aanvankelijk dacht ik dat bikeshedding was voorbehouden aan open source-projecten die een heel kenmerkende groepsdynamiek hebben. Niets is minder waar, mijn vrijgevochten vrienden! Het schuurtjesprobleem doet zich ook in volle hevigheid voor bij allerlei andere samenwerkingsverbanden in het dagelijkse intermenselijke verkeer. De gelijkenis met open source-projecten is het meest treffend, maar tegelijk confronterend voor overheden. Hoewel de uitspraak “de kleur van het fietsenschuurtje” hier nog moet vallen, toch zijn politici en bestuurders bijzonder gespecialiseerd in het perfect demonstreren
van de Trivialiteitswet van Parkinson.
Overheidsbeleid
Nu we vastgesteld hebben dat er een wetmatigheid als bikeshedding bestaat, kunnen we ook concluderen dat er een bepaalde mate van voorspelbaarheid is. Dit roept bij mij direct de gedachte op van het overheidsbeleid met betrekking tot open source-software. Dit is een waar schouwspel van langslepende onophoudelijke discussies over het nut en de noodzaak van open source-software. Een aantal politieke en maatschappelijke ego’s zijn stukgegaan op het onderwerp en deze mensen hebben het onderwerp inmiddels volledig de rug toegekeerd. Het resultaat is een overheidsbeleid voor open source software dat onuitvoerbaar en bewerkelijk is en vooral verlammend werkt. Terwijl wij als open source-liefhebbers droomden hoe heel Nederland aan de open source-software zou gaan, sloeg de Trivialiteitswet van Parkinson
genadeloos toe. Al mijmerend over de kleur van het schuurtje vergaten we het fundament …Deze column verscheen eerder in Linux Magazine, editie augustus 2011.
Deze column verscheen eerder in Linux Magazine, editie oktober 2011.
